Μικρή της άρεσε να ζωγραφίζει. Ζωγράφιζε, εκτός από το μπλοκ.. τις κούκλες, τα ρούχα, τους τοίχους και τα χέρια!
Όταν έμαθε και να γράφει ήταν το καλύτερό της. Πήγαινε σε οποιαδήποτε γωνία και άκρη του σπιτιού και έγραφε κρυφά με τα σκαλικατζούρια της όλα τα ονόματα της οικογένειας.
Κρατούσε και ημερολόγιο. Έγραφε τραγούδια με τις φίλες της, ποιήματα δικά της και το καθημερινό πρόγραμμα. Μερικές φορές έπεφτε στα χέρια της μεγαλύτερης αδερφής της που μαζί με τις φίλες της γελούσαν και κορόιδευαν "το μικρό" που έγραφε ασυνάρτητα. Σταματούσε να γράφει τότε ή άλλαζε κρυψώνα και πάλι από την αρχή.
Καθώς μεγάλωνε, μια μέρα "μουτζούρωσε" ένα νέο σημειωματάριο και ξαναθυμήθηκε πως ήταν να σημειώνει ό,τι της κατέβει..
Δεν κράτησε για πολύ αυτό, αφού πάντα νόμιζε πως το να έχει ένα μικρό χώρο να εκφράζεται δεν την βοηθούσε να "απλώνει" τη σκέψη της και εκείνη να τεντώνεται με την ησυχία της. Ήθελε να κινείται ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς.
Ύστερα από μερικά χρόνια έγραφε σε κόλλες, αφού δεν την ενδιέφερε πια να έχουν ένα ωραίο δερμάτινο ή χρωματιστό εξώφυλλο οι σκέψεις της.
Αυτό που παρατήρησε μετά από καιρό, ήταν πως πλέον τα γραπτά της απευθύνονταν σε κάποιον, δεν ήταν απλώς σκέψεις, αλλά γράμματα. Οι παραλήπτες φυσικά "φανταστικοί", που ποτέ δεν έλαβαν ούτε ένα.
Όσο περνούσε ο καιρός εκμυστηρευόταν παράπονα, φόβους, έρωτες, αλλά και όπως πάντα τα "φουσκωμένα" όνειρα της! Όλα κρατημένα σε ένα κουτί, άλλα σκισμένα για να μη δει ξανά τι ακριβώς έγραφε και άλλα καλά φυλαγμένα να τα θυμάται. Τον τελευταίο χρόνο, αφού άφησε τα χαρτιά, θα τη δείτε να κυκλοφορεί πότε αργά και πότε γρήγορα, με την ταυτότητα "lounita με δύο αστεράκια".
Ύστερα από πολλά χρόνια ξαναέγραψε πάλι πέρσι τέτοια μέρα. Πάτησε ξαφνικά Δημιουργία Ιστολογίου καιιιι... διαβάζεις τώρα τα "ασυνάρτητα" της εσείς ;)
*στην αρχή ήταν περίεργο το συναίσθημα να διαβάζει ο καθένας τις μέχρι πρότινος κρυφές σου σκέψεις, όπως και να σου αφήνει σχόλια ενώ δεν γνωρίζει τι ακριβώς έχει συμβεί. Στη συνέχεια μου άρεσε που προσπαθούσε να με καταλάβει. Αυτός ο χρόνος που αφιερώνεις για να μάθεις κάποιον... που μπορεί να μη δεις ποτέ από κοντά.
Αλλά είναι ο άγνωστος κρυφός ή ο Ιδανικός Αναγνώστης που χρειάζεσαι. Αυτός που θα μείνει γιατί ένιωσε κάτι σε σένα, όχι γιατί πέρασες κι εσύ από εκείνον.
Αλλά είναι ο άγνωστος κρυφός ή ο Ιδανικός Αναγνώστης που χρειάζεσαι. Αυτός που θα μείνει γιατί ένιωσε κάτι σε σένα, όχι γιατί πέρασες κι εσύ από εκείνον.
**θέλω να ευχαριστήσω πολύ όσους έρχεστε τακτικά, αλλά και εκείνους (που ίσως να μην το δουν ποτέ) αλλά κάποια στιγμή έχουν σταθεί για λίγο εδώ. Είναι σαν να πηγαίνεις σε πάρτυ. Κάποιοι γνωρίζονται καλά και κάποιοι άλλοι όχι. Εσύ εκεί ψάχνεις με ποιον θα "μοιραστείς" τις σκέψεις σας μέχρι να επιστρέψεις πάλι σπίτι. Σε αυτό το "πάρτυ" με συνόδευσαν απ'την αρχή η spitha και ο "δι-άσημος"(έκλεισε το μπλογκ του). Νιώθωντας έτσι να ισορροπώ. Δύο άνθρωποι που με γνωρίζουν χρόνια και με μαθαίνουν τα τελευταία. Η παρέα αυτή συμπληρώθηκε στο φορουμ! όπου μπήκα για να μάθω αυτά που δεν κατάλαβα.
***Χαίρομαι για όλα αυτά. Ήταν κάτι που τελικά χρειαζόμουν. Δεν ξέρω γιατί τόσα χρόνια αρνιόμουν ή δείλιαζα να κάνω.
Κάποιες φορές περνά απτο μυαλό μου να αφήσω τη Λουνίτα πίσω μου. Είναι όμως η "ασφάλεια" μου ακόμη για τον "κόσμο" αυτό, που δεν ξέρω καλά.
Κάποιες φορές περνά απτο μυαλό μου να αφήσω τη Λουνίτα πίσω μου. Είναι όμως η "ασφάλεια" μου ακόμη για τον "κόσμο" αυτό, που δεν ξέρω καλά.
Δανείζομαι από τη σπίθα το τραγούδι μιας ανάρτησής της:
The key is inside you to open your mind..
Open your thoughts and don't stay behind!
Open your thoughts and don't stay behind!
