Οooh: come back my dear..

Μερικές φορές το μυαλό μου δεν συγκρατεί την καρδιά μου.. και ας λένε πως όλα είναι μια.. ιδέα. Από πάντα, έτσι ήταν. Το πάνω χέρι σε αυτή τη σχέση το είχε εκείνη. Αυθόρμητη, επιρρεπής με ταξιδιάρικη διάθεση αλλά και ευάλωτη.. εκείνο σε αγύριστο κεφάλι.
Συνέχεια τρέχει πίσω της για να τη μαζέψει.. ποιός ξέρει τι θα κάνει πάλι! Μην την αφήσει λίγο να κάνει τη χαζομάρα της. Να της το χαλάσει!
"Άσε με να ταξιδέψω λίγο, αφού πάλι εσένα θα χρησιμοποιήσω.." συνηθίζει να του λέει. Είναι τις ώρες που εκείνο δουλεύει για να περνάει μετά εκείνη ήρεμα τα βράδια της.
... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... 
Όταν το μυαλό θέλει να μείνει εδώ, δίπλα στα τόσα βιβλία και να βάλει στόχους, η καρδιά τρέχει μακρυά εκεί που έχει ανάγκη να πάει για να είναι ευτυχισμένη.

Αδιαφορεί και θέλει να δώσει μια και να ξεπηδήσει με την πρώτη ευκαιρία. Να βρεθεί κοντά του!

Να βρεθεί εκεί που ξεχνάει αυτά που εκείνο θυμάται κάθε βράδυ.

Κ όταν εκείνο τελικά λυγίζει εκείνη το βοηθά να νιώσει. Κατα βάθος, τα βρίσκουν.

Απλώς και τα δύο με παιδεύουν.

"Αλλού κοιμάται το κορμί..

κι αλλού ξυπνάει η ψυχή σου
αυτό το δρόμο έμαθα, να περπατώ μαζί σου!"

Oοοh: Μια μέρα εξεταστικής!

 ...06.45...06.52..07.30...07.41[...]
*πολλοί είναι εκείνοι που έχουν μιλήσει για την ακατανόητη μανία να ρυθμίζω το ξυπνητήρι με αυτό το τρόπο. Τι προσπαθώ να καταφέρω άραγε! απορούν...*

09.00 ντριν! ντρίιν! ντριιιν! χτυπάει ακατάπαυστα μέχρι η 'ωραία κοιμωμένη' να το ακούσει και να σηκωθεί, σέρνοντας το κορμί της αργά μέχρι την τουαλέτα.
Απ'την ώρα που ξυπνάει, νυστάζει περισσότερο.
Με κλειστά μάτια συνεχίζει να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη (λίγο ακόμη χουζούρι έστω και στα όρθια δεν έβλαψε ποτε κανέναν!). Πλένεται, χτενίζεται, βάφεται και όλα αυτά.. γρήγορα. Μηχανικά. Η ρουτίνα μόλις ξεκινά. Καλημέρα. και συνεχίζει ενώ παράλληλα σκέφτεται τι ρούχα θα φορέσει.

Τις φυσιολογικές ημέρες είναι μια μικρή ιεροτελεστία. Προβάρει ξανά και ξανά μέχρι να βρει εκείνο που θα ταιριάζει ιδανικά με τη διάθεση της. Όμως τώρα, ψάχνει απλώς για το πιο ατσαλάκωτο τζιν και εκείνη εκεί την ουδέτερη μπλούζα... με την ανάλογη στάμπα. Η διάθεση αλλάζει διαρκώς μέσα στη μέρα άλλωστε. Δεν θέλει να την αποσπά μια "μπλούζα". Έφυγε...

Ουπς!
τα βιβλία, τα στυλό και όλα τα μαρκαδοράκια σου πάλι τα ξέχασες?

"Τρέξιμο" απο κεντρική στη δημοτική βιβλιοθήκη. Αναζητά την καλύτερη θέση. Τίποτα δεν επιλέγεται τυχαία όταν θέλει να πετύχει το σκοπό της. Εναλλάκτικά διαβάζει με φίλες μετατρέποντας εκεί σε βιβλιοθήκη όλο το δωμάτιο.

Σιγουρεύτηκε για τη μεριά της, κοίταξε γύρω της. Όλα στην αρχή φαίνονται ήρεμα και στη θέση τους. Στην αρχή..
Τα λεπτά εδώ ακριβώς σταματούν τη φυσιολογική τους πορεία. Οι λεπτοδείχτες παίρνουν την ευθύνη και αρχίζουν τις κόντρες. Τίποτα δεν θυμίζει την ηρεμία της αρχής τελικά... σκέφτεται και σήμερα. Ήρθε η ώρα να βυθιστεί στις αμέτρητες σελίδες της.

Ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα και απορεί αν είδε καλά την ώρα που άρχισε. Σε αντίθεση και σε ένα παράλληλο σύμπαν με το χρόνο όμως, οι μέρες εξεταστικής κυλούν τόσο αργά, βασανιστικά αργά.. μέχρι να δουν τα νευρικά σου κύτταρα ένα ένα να αυτοκτονούν. Ιδέα σου είναι.. δυστυχώς, αφού όλα κυλούν όπως τότε, που δεν βιαζόσουν για τίποτα.

Μετά την υπέρβαση του αυστηρού "ορίου" της, αρχίζει το συνηθισμένο και απελπιστικό γύρισμα των σελίδων τσεκάροντας αν τελείωσε το κεφάλαιο νωρίτερα απ ότι υπολόγιζε.
Την στιγμή ακριβώς εκείνη  ένα βουνό βρίσκει χώρο και υψώνεται μπροστά της. Είναι η ώρα που αρχίζουν τα Oooh!

Κόσμος μπαινοβγαίνει στη βιβλιοθήκη, ο καθένας στον δικό του ρυθμό και όταν αρχίζει να βαριέται κάθεται και τον παρατηρεί..

Θα δεις ένα σωρό διαφορετικούς ανθρώπους καθώς και τρόπους που διαβάζουν. Άλλος με μουσική, άλλος με οτοασπίδες φούξια, πορτοκαλί ή "ζυμαρούλι". Άλλοι διαβάζουν ήρεμα, σχεδόν ανέκφραστα και άλλοι εμφανώς αγανακτησμένοι. Ακούς ξαφνικά τον πραγματικό θόρυβο της βιβλιοθήκης. Σελίδες γυρνούν ασυγχρόνιστα, καρέκλες σέρνονται, ψίθυροι παντού λες κ τους τσίμπησε κάτι ταυτόχρονα. Ηχορρύπανση, ικανή να σε βγάλει απο τον δικό σου ρυθμό.

Αναπολεί τις μέρες που και εκείνη πήγαινε στη βιβλιοθήκη με παρέα. Όχι για να πετύχουν κάποιο σκοπό. Ούτε και να διαβάσουν. Δεν τα παρατά όμως εύκολα και συνεχίζει υπενθυμίζοντας στον εαυτό της πόσο σημαντικό είναι να τα πάει καλά. Πρόκειται άλλωστε για το ήρεμο καλοκαίρι που φαντάζεται να περάσει. Μερικές φορές προσποιείται οτι της αρέσουν τόσο πολύ αυτά που διαβάζει που τελικά κολλάει και τελικά την συνεπαίρνουν. Και συχνά τα καταφέρνει. Ήρθε η ώρα για διάλειμμα. Τουίτερ ή τηλέφωνο ανάλογα με τη διαθεσημότητα. Τρώει κάτι ή πηγαίνει στο κυλικείο για καφέ. Και συνεχίζει..

19.45 και έχει ήδη ετοιμαστεί.
Σπίτι.. ξεκούραση.. ή συναντήσεις και φαγητό.. τελευταίες σελίδες μένουν για λίγο πριν το "καληνύχτα!!!" και μπλούμ! μακροβούτι στο κρεβάτι. 
Τότε καταλαβαίνει την ένταση που είχε η μέρα της.


Τελαυταίο τηλέφωνο και μια ύστατη προσπάθεια να μειώσει τα χιλιόμετρα με την αγάπη! και την ενέργεια! που της έχουν απομείνει.
Έχει αρχίσει όμως ήδη να μετρά πόσα προβατάκια χοροπηδούν τη παλιά ξύυυλινη μάααντρα.
........


*στιγμές πολυτέλειας οι ξέχνοιαστες συζητήσεις τελευταία που απολαμβάνουμε με κρασί και γκουρμέτ πιάτα! απο τον σεφ της διπλανής πόρτας. ω! ναι!!! Είναι ωραίο να έχεις άτομα που σου δίνουν κουράγιο και σε αποφορτίζουν.. και τούμπαλιν.
**αύριο ΝΑΙ δεν θα ξυπνήσω στις 6! ουφ..

..κι έτσι απλά δημιουργήθηκε το Oooh!

Το ιστολόγιό αυτό δεν θα δει άσπρη μέρα.. ψιθυρίζω στον εαυτό μου και αναρωτιέμαι παράλληλα τι να κάνω για να αποτυπώνω σύντομα (ή όχι και τόσο σύντομα) πράγματα καθημερινά.
Εκτός από το να του δίνω συνεχώς καινούρια εμφάνιση, δεν μπορείς να πεις ότι περνώ να δω 'τι κάνει!'. Και είναι αλήθεια πολλά εκείνα που έχω στο μυαλό μου. Σήμερα, αύριο, τις ώρες που θα πρεπε να μετράω προβατάκια ή εκείνες τις άλλες που στριμώγνομαι σε κάποιο λεωφορείο ή στη θέση του συνοδηγού. Σκέφτομαι πολύ, στο παραδέχομαι. Και είναι ανάγκη να τα γράφω... και πολύ. Διαφορετικά έρχονται και γυρνούν τις πιο ακατάλληλες στιγμές σαν ανεμοστρόβιλος.
Τελευταία μάλιστα που έφτιαξα και -τουίτερ- περνάω μόνο για τα νέα σας. Αφού έχει γίνει ένα μικρό καθημερινό σημειωματάριο (τσέπης). Μέχρι να το συνηθίσω και να το βαρεθώ. Και πίσω πάλι.
Θα δημιουργήσω έτσι, μια σειρά "αυθόρμητων" κειμένων. Της καθημερινότητας μου.
Πριν καιρό στο messenger το όνομα μου ήταν "oh" (με διάφορα κεκάκια, φατσούλες, και ο,τι άλλο ταίριαζε στη διάθεση της ημέρας).
Δεν θυμάμαι ακριβώς τον λόγο που το έγραψα πρώτη φορά, όμως ΜΕ θύμιζε και το κράτησα. Σε πολλά καθημερινά γεγονότα τύχαινε να αντιδρώ με ένα "ωωω!!!".

*δεν διαφέρει και πολύ από αυτό που έκανα πριν, όμως όλα είναι θέμα "ψυχολογίας" για μένα.
**Ελπίζω να βρίσκω χρόνο να γράφω, γιατί απο Oh άλλο τίποτα!

Καλό σας Βράδυ!

Βιβλίο του.. Σεφ!

έχεις πολλά βιβλία ✔

ελάχιστο χρόνο να τα διαβάσεις ✔✔

είσαι ένας πεινασμένος φοιτητής ✔

     έχεις κατσαρόλα και άφθονο νερό 

ακόμα το σκέφτεσαι;;;

Τρώγοντας... έρχεται η όρεξη!

Πολυμηχάνημα.. ή αλλιώς μαμά!

Θα μοιραστώ μαζί σου ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που με κάνει να απορώ. Κάθε φορά που την καλώ στη δουλειά και της παραπονιέμαι για τον έναν ή τον άλλο πόνο ή οτι πονάω Να!εδώ κάπου δεξιά... εκείνη αμέσως με διαβεβαιώνει για το τι έχω, τι σιρόπι ή χάπι να προμηθευτώ ή τι θα επακολουθήσει. Και δεν είναι γιατρός.

Πρόσφατα μάθαμε πως θα έρθει καινούριος απόγονος στην οικογένεια! Παρατηρούσαμε τα δύο πρώτα υπερηχογραφήματα και τη διαφορά που είχαν μέσα σε μόλις λίγες εβδομάδες. Χτυπάει μια ακόμα καρδιά μέσα στο σώμα σου μέχρι να πεις -κύμινο. Ενθουσιαστήκαμε!

Γι αυτό μάλλον εσείς οι μαμάδες είσαστε μικροί ήρωες.

Αναρωτιέμαι αν κάποτε θα καταφέρω να είμαι μια μαμά που θα προσφέρει απλόχερα την αγάπη της, που ο εγωισμός δεν θα βρίσκει τη θέση του μπροστά τους και που θα απλώνει τα χέρια να τα προστατέψει!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες που προσπαθούν να ευχαριστήσουν τα παιδιά τους, πολλές φορές ξεχνώντας τις δικές τους ανάγκες!

Μπορεί να μη σας το λέμε, μα σίγουρα σας ευγνωμονούμε!

Σας αφιερώνω και το τραγούδι της περσινής μου ανάρτησης Το γλυκό μου το παιδί!