με ένα σμπάρο.. δύο παιχνίδια ;)

Είδα πως με κάλεσαν η meanan ,το μαρούλι, η sirengirl και το σκουλίκι στο παιχνίδι
"10 πράγματα που αγαπάς" και λέω να γράψω μερικά που μου έρχονται γρήγορα..

Αγαπώ,

1. τους ανθρώπους που όταν σου μιλούν, εννοούν αυτό ακριβώς που ακούς.
2.να περπατάω ξυπόλυτη (στην άμμο)
3. τις αγκαλιές!!

4. το καφέ μολύβι (στα μάτια)

5. τις τηγανιτές πατάτες γιαμμμ και τη καρμπονάρα (σταθερές αξίες)
6. το ραδιόφωνο (αν μιλούσα και εγώ σε αυτό!)

7.το live της Βανδή στο Λυκαβητό κι όλα τα τραγούδια του Χατζηγιάννη.

8.τις "άσκοπες" βόλτες και συζητήσεις.

9.τα πολύχρωμα κοκαλάκια στα μαλλιά.
10.πάντα και μόνο.. πολύ συγκεκριμένα άτομα ♥

*έχω όμως να παίξω κι άλλο ένα παιχνιδι, παρόμοιο. Σε αυτό με κάλεσε η meanan!

"10 Ασήμαντα πράγματα που αγαπάμε"

"Ασήμαντα"αγαπώ,

1.το καφέ λαστιχάκι της Β. που μετράει μήνες στο χέρι μου.
2.τις καλτσούλες με σχέδια.
3.τη μυρωδιά του βούτυρο-κακάο.
4.όλα τα σημάδια, τα χτυπήματα, τις μελανιές και κυρίως όσα έχουν μείνει απο την παιδική μου ηλικία (χωρίς αυτά, δεν θα θυμόμουν ότι όταν έπαιζα, γυρνούσα πάντα σπίτι με ματωμένα γόνατα)
5.όλα τα χαρτάκια και τα πραγματάκια που έχω σε ένα κουτί.
6.το τραγούδι της Καίτης Γαρμπή "Σαν ξυπόλυτη χορεύω"
7.ένα συ-γκε-κρι-μέ-νο βλέμμα και χαμόγελο που έχω συγκρατήσει από αγαπημένους ανθρώπους!
8.όλα τα ρούχα και τα παπούτσια μου και αυτά που δεν φοράω πλέον.
9.τα μηνύματα που μου στέλνουν το πρωί και λένε "Καλημέεεερα" με χαρά!
10.την μικρή, τόοοση δα.. τσαπατσουλιά μου.
!!!μόλις μου ήρθε άλλο ένα. Αυτό εδώ (αυτό αυτό που κρατάω τώρα στην αγκαλιά μου) το σούπερ μαξιλάρι. Μου το έδωσε ο πρώην κάτοχός του με αγάπη (υποθέτω) επομένως γίνεται ένα ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΑΣΗΜΑΝΤΟ!
φυσικά σας προσκαλώ όλους 

το σύμπαν μίλησε...

....και το καλοκαίρι τελείωσε!!!
η πρώτη απορία όλων είναι "μα πότε κιόλας έφτασε στο τέλος?"
και να σας πω την μαύρη αλήθεια... κανείς δεν θα βρεθεί να μάς χτυπήσει (-πατ πατ-) συμπονετικά στην πλάτη.
Πρέπει να βρούμε το κουράγιο, να μαζέψουμε τα μπρατσάκια μας και να σηκωθούμε από τη γονατιστή στάση που έχουμε πάρει στη μέση της παραλίας ικετεύοντας τον Μεγάλο "δώσμας άλ-λη μι-α βδo-μα-δού-λα !!!" να ρυθμίσουμε τα ξυπνητήρια και να υποδεχθούμε ειρηνικά το φθινόπωρο. Και λέω ειρηνικά, γιατί όπως έλεγε η γιαγιά μου "να έχεις κοντά τους φίλους...μα πιο κοντά τους εχθρούς".
Άλλωστε το καλοκαίρι είναι παντού. Το καλοκαίρι είναι διάθεση. Κάνε το χειμώνα καλοκαίρι. Και άλλα ακόμα αισιόδοξα μηνύματα που μπορώ να ψάχνω, μέχρι να φτάσει το επόμενο...

τι και αν πρέπει να περιμένεις, όλα τα ωραία έρχονται πάνω εκεί που τα χρειάζεσαι περισσότερο. Και θυμηθείτε το αυτό. Έρχομαι όμως ξανά στην αρχική μου "διαπίστωση" ότι το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του...

Από τη μια λοιπόν περίμενες να περάσεις τουλάχιστον ξέχνοιαστες διακοπές (αν όχι τις καλύτερες) και έτσι να μαζέψεις δυνάμεις για τη νέα χρονιά. Και από την άλλη πίστευες πως τίποτα που δεν είχες προβλέψει, δεν θα συνέβαινε.
Έρχεται το αποτέλεσμα με ένα σνομπ ύφος να σου πει οτι, πάλι την πάτησες...

σύμπαν-λουνίτα = 2-0

Πόσο έξω πέφτουμε καμιά φορά! κάποιοι λένε ότι "όταν κάνουμε σχέδια... ο θεός γελάει" και την επικροτώ. Και κάποιος άλλος ότι "όταν θέλει να μας τιμωρήσει.. ακούει τις προσευχές μας". Δεν ξέρω πώς.. αλλά από εκεί που λές πως άλλα θές ή μάλλον πως ξέρεις τι θές, συμβαίνει κάτι και ανατρέπονται όλα, μέσα σου.. μέσα μου! Κάνεις τόσες πολλές ευχές καθημερινά, “αχ να είχα...” αρχίζεις και θυμάσαι μέχρι και το τελευταίο σου όνειρο. 

Τα ζητάς όλα την ώρα που τα θέλεις κιόλας, οι ευκαιρίες όμως γι αυτά, σου εμφανίζονται ανυποψίαστα. Και πέφτεις πάλι απο το σύννεφο που έφτιαχνες τόσο καιρό. Σύννεφο άμυνας και ηρεμίας (το έχεις ονομάσει).
"θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό.. θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω" αυτό εννοώ...
Πέφτεις για να βρεις κάτι που ούτε εσύ ο ίδιος ξέρεις που θα σε πάει. Που μέχρι πρότινος έλεγες με μια σιγουριά και με σταθερή φωνή για να το πιστέψεις κι εσύ  "δεν το έχω ανάγκη".
Γιατί όπως ξαναείπα πιο πάνω.. όλα τα ωραία έρχονται πάνω εκεί που τα αρνείσαι αλλά τελικά τα χρειαζόσουν περισσότερο από ποτέ!
Και αυτό σαν να σε ακούει. Γελάει ειρωνικά και πλησιάζει με αργά αλλά τόσο αποφασισμένα βήματα. Σου χτύπησε κι εσύ ακόμα δεν έχεις διαλέξει τα ρούχα που θα φορέσεις. Δεν έχεις καν αποφασίσει αν θέλεις να πας αυτή τη βόλτα, γιατί μέσα σε όλα σε βασανίζει και αυτή η "μουντίλα"...
Τελικά, ανοίγεις. Το ήθελες και δεν το είχες καταλάβει. Ίσως αυτό να σε τρομάζει πιο πολύ. Δεν αφηνόσουν να το δεις και αποφάσησε το ένστικτό σου για σένα. (μάλλον κάτι τέτοιες στιγμές λειτουργεί καλύτερα από ότι νόμιζες) Αχ! αυτό το ένστικτο.


ανοίγει παρένθεση: μέσα σε ένα σχετικά ήρεμο κλίμα το μόνο που σε απασχολεί είναι εκείνο εκεί το ξεκαθάρισμα που έπρεπε να γίνει. ποιούς ανθρώπους θέλεις δίπλα σου. για ποιους νοιάζεσαι πραγματικά και ποιούς δεν θα σε πειράξει αν δεν ξαναδείς και δεν ξανακούσεις γι αυτούς.
υπάρχουν πάντα κι αυτοί που αφήνεις μια μικρή χαραμάδα μέχρι να καταλάβεις. και μετά με έναν μαγικό τρόπο τα αφήνεις όλα. ίσως να ναι και αυτή η νέα πόρτα που άνοιξες που σε βοήθησε να το κάνεις. κλέινει η παρένθεση. και συνεχίζουμε...

σας έχει τύχει ποτέ την στιγμή που συμβαίνει κάτι, να είστε σίγουροι νομίζετε πως δεν συμβαίνει σε σας... ?

"έπιασε" τον εαυτό της να μην μπορεί να ακούσει...

σαν το σώμα της απλώς να υπήρχε εκεί.

να απομονώνει ηθελημένα τον ήχο που ερχόταν από δίπλα και έβαζε τόσο ωραία τις λεξούλες στη σειρά,

“και εγώ τι θα κάνω χωρίς εσένα.. μετά?” είπε.

...της πήρε το χέρι και το ακούμπησε στην καρδιά του, που χτυπούσε λες και θα ξεκόλαγε.
εκείνη για λίγο πάγωσε και ύστερα αμέσως αγκάλιασε με τα δαχτυλά της εκείνο το χέρι, που ακόμη έτρεμε και το κράτησε σφικτά. Σαν να του έδινε μαζί και μια υπόσχεση. 
μέχρι που ξημέρωσε...
εκεί στην βελούδινη κατάξανθη παραλία, στη δροσιά που ερχόταν από δίπλα και κάλυπτε τους ήχους, στα αστέρια που μόλις έσβηναν απαλά σαν να χάιδευαν τις πρωινές ηλιαχτίδες και στην άβολη μεγάλη πολυθρόνα, που όμως χωρούσε αυτό που ήταν “γραφτό” για το ελάχιστο υπόλοιπο καλοκαιριού να συμβεί...
και ας μη το είχε σχεδιάσει ούτε στο μυαλό της. Να μην είχε παίξει τους ρόλους της ιστορίας.
είχε καιρό να αισθανθεί παράξενα. τόσο τρυφερά.
Είχε καιρό να μη σκέφτεται τι έπρεπε να πει, τι θα βόλευε και έχει καιρό ακόμα μπροστά της.


Δεν είναι πάντα όλα εύκολα. Χρειάζεται να τα φέρνεις στα μέτρα σου και ας πρέπει να κάνεις και κάτι έξω από τα συνηθισμένα σου. Μια προσπάθεια. Τις καλύτερες προϋποθέσεις τις φτιάχνουμε μόνοι μας άλλωστε. Ένα χαμόγελο όμως και μια αγκαλιά είναι αρκετά και ας χαθούν στα χιλιόμετρα.
Αχ! σε σένα εκεί κάτω. Αχ! και σε μένα εδώ πάνω :)
μαζί θα ανακαλύψουμε τα όρια μας. Αυτά που έχουμε και δεν τα ξέρουμε (όπως έχουμε ξαναπεί).


καλώς σας ξαναβρήκα! καλό χειμώνα να πω?! φιλιά!

μα..μάαα μια -όρκα- στη στεριά!

Ναι! ναι! σήμερα μια φάλαινα φορούσε μια μπλούζα. Όχι. Κάποια άλλη βρεγμένη (ως το κόκκαλο) φορούσε τη μπλούζα με μια φάλαινα ζωγραφισμένη να γράφει

SAVE ME

Δράμα η κατάσταση της. Τραγική σύμπτωση να φορέσει τη καινούρια της μπλούζα σήμερα, σκέφτηκε καθισμένη πια στον αναπαυτικό καναπέ της. 

Εκείνη η βροχή που ξαφνικά ξεσπάει ενώ είσαι έξω, έχεις φορέσει το καλό σου χαμόγελο, έχεις κάνει το ωραίο σου μπάνιο και ναι μπορεί να είναι η ώρα που γυρνάς σπίτι, αλλά καθαρή (θα ήθελες), με τη διάθεση εκείνη που βγήκες και.. μπαμ! μπουμ! ανοίγει ο ουρανός. Αρχίζει να (τη παρασέρνει ένα γιγαντιαίο κύμα) βρέχει. Μπουμπουνητά και αστραπές. Σε κλάσματα (νανο)δευτερολέπτου είχε γίνει μια "πάπια" που έτρεμε σαν το ψάρι. Η εικόνα της μπλούζας, της φώναζε επίμονα save me!
Τι κι αν περίμεναν πολλοί κάτω από το παλιό τσίγκινο υπόστεγο να σταματήσει η μπόρα. Τίποτα. Τότε εκείνη παίρνει (θαρραλέα) την απόφαση να βγει ακούγοντας κάποιον περνώντας από μπροστά της να λέει κοριδεύοντάς τους "δεν θα λιώσετε!". Με πολλά ψώνια και χωρίς ούτε μια εφημερίδα στο κεφάλι, άρχισε να περπατά με όλο και πιο γρήγορα βήματα, αφού να τρέξει ήταν αδύνατο (λίγες έχουν πέσει μπροστά μου.. σκέφτηκε). Μπαίνει στον φούρνο της γειτονιάς και ακούγεται αμέσως ο ιδιοκτήτης να απορεί "αν εγινε μούσκεμα"." Όχι μωρέ έριξα για δροσιά λίγο νεράκι πάνω μου απλά.." του απαντά αλαφιασμένη με μια υποψία ειρωνείας στο βλέμμα της (που δεν μπόρεσε να τη κρύψει). Γιατί δεν κουνά καλύτερα το κεφάλι του;;; και το κούνησε εκείνη να στρώσουν τα μαλλιά και να φύγουν από τα μάτια της, μήπως ξεμπερδέψει επιτέλους το 2ευρο από το 50λεπτο. Να πληρώσει πριν ο ιδιοκτήτης προλάβει και τη "σκανάρει". Ολόκληρη.

Φεύγει έχοντας το "σκανάρισμα" πίσω της, αλλά δεν την πολυένοιαζε αυτή τη στιγμή. Βουτάει για ακόμα μια φορά στην πισίνα της -δείνα οδού- και τότε αποφασίζει ξαφνικά λες και την τσίμπησε κάτι να τρέξει αφού η βροχή ήταν δυνατή, τα λασπόνερα έτσι κι αλλιώς την είχαν περιλούσει και τα αυτοκίνητα που λες και το κάνουν επίτηδες συνέχιζαν να την προσπερνούν και να πετούν νερά το ένα μετά το άλλο. Εκεί που απλώς είχε γίνει ένα αξιοσέβαστο παπί μούσκεμα, παραπατάει. Το ένα πόδι βρέθηκε τότε σε μια λακούβα με (δώρο έκπληξη) τις λάσπες που είχαν δημιουργηθεί ώρες πριν. Όλο το τζιν της, το διακόσμησαν οι λάσπες και τα χώματα. Με μόνο της στόχο το ζεστό της σπιτάκι, συνέχιζε να περπατά με ακόμα περισσότερο κουράγιο χωρίς να δώσει σημασία στο τζιν-άκι της, εφόσον δεν μπορούσε να κάνει και τίποτα το "τρομερό". Περνά τον δρόμο λίγο πριν το σπίτι της με τόση αφηρημάδα που σχεδόν δεν κατάλαβε πως και το τελευταίο αυτοκίνητο την σκέπασε (με ένα σκούρο περίβλημα) και αυτό.

Λίγο πριν το σπίτι ο κύριος Πολύκαρπος του ξύλινου παλιού καφενείου προσπαθεί να μάθει "μα πως έγινες έτσι? απο που έρχεσαι?" και άλλα παρόμοια ερωτήματα, που τα απέφυγε με ένα χαμόγελο σφιγμένο από το τρέμουλο...

Φτάνει. Έφτασε. Κοντά στην πόρτα και ψάχνοντας στη ζεστή τσάντα τα κλειδιά για λίγο άφησε το χέρι της μέσα (σαν να ήθελε να το ξεχάσει εκεί) μήπως και ξεμουδιάσει, αλλά το μετάνιωσε γρήγορα μπαίνοντας στο σπίτι με μια ανακούφιση και αγάπη που το έβλεπε μετά από αυτόν τον γολγοθά... ή σαν γολγοθά.

Πέταξε όλες τις τσάντες και άρχισε να αφαιρεί με μηχανικό τρόπο ένα-ένα τα ρούχα με τελευταία την μπλούζα της "Save Me". Κοίταξε το είδωλό της στον καθρέφτη, του χαμογέλασε και.... ύστερα σκέφτηκε αν υπήρχε λόγος να το σκεφτεί όλο αυτό. Αφού τελικά δεν θα βγει έξω σήμερα.

Τα φιλιά μου!

every breath you take..

Αυτό θα είναι το τραγούδι μου για αυτό το καλοκαίρι. Για όσο έμεινε!

Every breath you take and every move you make

Every bond you break

Every step you take, I'll be watching you

Every single day and every word you say

Every game you play

Every night you stay, I'll be watching you

Oh can't you see...you belong to me?

I dream at night

I can only see your face

I look around but...-it's you-...I can't replace

I feel so cold and I long for your embrace

I keep crying baby, baby please...

I'll be watching you  ...every game you play ;)

σωστό ή λάθος;

Ανάμεσα σε λάθος και σωστό.. τόοοση δα μικρή η διαφορά.. ή θα κάνεις το ένα ή (θα σου συμβεί) αναπόφευκτα το άλλο. Που καιρός να τα ξεχωρίσεις. Μεταμφιέζονται και παίζουν για να γελάνε τις ώρες που θα μπερδεύεσαι. Ξύνοντας τα πιγούνια τους, παριστάνουν τους αδιάφορους. Ο κύριος Σωστός και ο (γκουχ γκουχ.. 'κύριος') Λάθος. Μόνο τότε συμμαχούν. Όταν θέλουν να γελάσουν. Κι ύστερα βρίσκεσαι εσύ στη μέση να αναρωτιέσαι για ώρες ή πάλι πάνω στον αυθορμητισμό σου να αποφασίζεις. Αν ξέρεις όμως ότι αυτή τη φορά κάνεις λάθος και τελικά βγεις σωστός.. τότε τι έχεις κάνει; Και ποιος δηλαδή θα πάρει την ευθύνη να απαντήσει; Πόσο γρήγορα το απόλυτα σωστό γίνεται λάθος ή εκείνο που νομίζουμε (κραυγαλέα σχεδόν για την ακρίβεια) ότι είναι λάθος, τελικά αποδεικνύεται παμψηφεί σωστό κ μας αφήνει άφωνους να παραμιλάμε σαν να έχουμε χάσει τη γη κάτω από τα τρεμάμενα πόδια μας. Κι αν τελικά κάνεις λάθος, πως μπορείς να το διορθώσεις και να μη το συνεχίσεις... ή μήπως το σωστό μετά είναι να μη συνεχίσεις κάτι που άρχισες λάθος;;;

Το σωστό όμως το δικό μας είναι καμιά φορά το λάθος των άλλων. Και πάλι από την αρχή. Η επιλογή (το σωστό. Το Σ-ω-σ-τ-ό!!) μόνο δική μας. 

Κάνε το σωστό (κ ρίξτο στο γυαλό) κι ας είναι λάθος!