...για όλα όσα μου έχεις χαρίσει!

--Δεν το μοιράστηκε, ούτε εκείνη τη στιγμή ούτε μετά. Απλώς έκλαιγε βουβά μέχρι να περάσει. Πήγε σπίτι τρέχοντας και όταν έφτασε μόνο τότε έκλαψε. Μπήκε με μια κίνηση κάτω απ'τις κουβέρτες, να κρύψει το θυμό που είχε ανακατευτεί με λίγο πόνο και στεναχωρημένα "γιατί"!--

Εσύ ίσως να βλέπεις μόνο το δώρο έτοιμο και λαμπερό, στολισμένο με περίτεχνες κορδέλες και φιογκάκια. Που αν μη τι άλλο είναι καλά συσκευασμένο με μπόλικη αγάπη και έρωτα. Αν άνοιγες το περιτύλιγμα όμως, ίσως να καταλάβαινες πόσο δύσκολο είναι να χωρέσει σε αυτό το κουτί. Θέλει μαεστρία, υπομονή και ακούραστη θέληση. Να τραβάς από εδώ, να πάει να σχιστεί από εκεί. Να το βάζεις ίσια και να γέρνει από τη μια. Ζόρι. Πολύ πιθανό να παρατηρήσεις τα "σακουλιάσματα" που τοποθετώντας λίγα στρας και ένα σωρό καραμέλες, δεν φαίνονται με τη πρώτη. "Ευτυχώς" σκέφτομαι, "που το δώρο από μόνο του είναι υπέροχο". Που μόνο ένας μοναδικός παραλήπτης το γνωρίζει. Για όλους τους άλλους είναι απλώς εύκολο να χωρέσει παντού..

Και όταν πια το στριμώξεις, δεν θα σου αντισταθεί. Σαν να μη θέλει να δείξει το άγχος σου μέχρι να το φτιάξεις όσο πιο όμορφο γίνεται. Άμεσως καταλαβαίνεις ότι είναι για καλό. Μη τα σκαλίζεις. Τότε ανοίγεις άλλη μια αγκαλιά και με ένα χαμόγελο συνεχίζεις να το στολίζεις χωρίς σταματημό...

Άγια νύχτα.. σε προσμένω!

το δεντράκι που στόλισα και φέτος!

Είχα πει ότι αυτά τα Χριστούγεννα θα ήταν διαφορετικά. Όμως αν και ίδια με πολλά άλλα, είχαν ξανά ξεχωριστές στιγμές χαράς. Όταν συναντιέσαι με ανθρώπους που αγαπάς πραγματικά, γεμίζει η ψυχή σου... ηρεμεί! Συχνά σχεδιάζουμε να κάνουμε αυτό και το άλλο και το παρ'άλλο, όμως τελικά όλα πρέπει να τα αφήνουμε στη τυχαία απόφαση που πήρα εχθές και αυτή που ίσως να πρέπει να πάρω αύριο και μεθαύριο.

Για μένα τα Χριστούγεννα είναι γιορτή με τις πιο όμορφες αναμνήσεις που ποτέ δεν θα ξεχάσω και πάντα θα τις αναζητώ όταν χρειάζεται.


Μερικές φορές μάλιστα εύχομαι να ήμουν μικρή. Να περίμενα τη barbie κομμωτήριο ή αυτή που πηγαίνει συνέχεια σούπερ μάρκετ. Να βγαίνω στη βεράντα και να κοιτάω ψηλά για να δω αν προσγειώθηκε στη καμινάδα ο Άγιος Βασίλης. Να τρώμε γεμιστό κοτόπουλο γρήγορα μήπως και κόψουμε νωρίτερα τη βασιλόπιτα και συμβούν και όλα τα υπόλοιπα πιο γρήγορα. Τα μπισκότα να στέκονται μπροστά στο τζάκι με γάλα και καρότα. Να έχω αυτή τη λαχτάρα να ξυπνήσω και να δω αν μου έφερε το παιχνίδι που του είχα ζητήσει κάτω απ'το δέντρο ή στο προσκέφαλο μου και να δω τα μπισκότα μισοφαγωμένα, μιας και ο Άγιος δεν προλαβαίνει να τα φάει ολόκληρα. Όπως μου έλεγε η μαμά μου. Να τους βλέπω όλους πιο αγνά... πιο χαρούμενους!


Εύχομαι να σας βρει η νέα χρονιά με υγεία και αγάπη :)

call me...

Τα τελευταία χρόνια που ζω μακριά από τους αγαπημένους μου ανθρώπους έχω διαπιστώσει πολλές φορές πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της φωνής. Πόσο μάλλον όταν αυτή έρχεται από ένα άψυχο κουτί... που ίσως παίρνει μια βαθιά ανάσα ζωής έτσι. Ένας ήχος που όλα τα ηρεμεί, όταν έχεις την ανάγκη κάπου οικεία να πεις αυτό που κάποιοι άλλοι δεν θα καταλάβαιναν. Να γεμίσει ακόμα, τις πιο βαρετές σου μοναξιές με την αίσθηση μιας δεύτερης κούπας καφέ δίπλα σου... 

Πέρσι τη χρειάστηκα περισσότερο από ποτέ...

πάνω που ένιωθα πως δεν μπορώ να κολυμπάω άλλο και λίγο πριν "βουλιάξω", άκουγα την πιο λατρεμένη φωνή. Εκείνη που οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ήταν εκεί, που ανέβαζε τους χτύπους της καρδιάς μου και υπέμενε.

Ακόμα την ακούω. Ακόμα ανεβάζει τους χτύπους και δείχνω υπομονή και επιμονή σε αυτή την αγκαλιά που.... ακόμα είναι μακριά! γιατί αξίζει....

"κ όλο λέω πως θα αντέξω....

....ντύνομαι και βγαίνω έξω"

Σήμερα μια πολλή άσχημη μέρα, μετά από τόοοοσο καιρό... ηρεμίας. Όλο λέω ότι έχω φτάσει στα όρια της αντοχής μου, αλλά μάλλον αυτή θέλει διαρκώς να με εκπλήσσει! Και δεν θα κάτσω να σου κλαφτώ 'αγαπητέ περαστικέ'... γιατί σε λίγο σκοπεύω να παίξω στη παράσταση: "δεν τρέχει τίποτα"

χωρίς λόγια*

*μόνο αφιερωμένο (ξανά...)