Άγια νύχτα.. σε προσμένω!

το δεντράκι που στόλισα και φέτος!

Είχα πει ότι αυτά τα Χριστούγεννα θα ήταν διαφορετικά. Όμως αν και ίδια με πολλά άλλα, είχαν ξανά ξεχωριστές στιγμές χαράς. Όταν συναντιέσαι με ανθρώπους που αγαπάς πραγματικά, γεμίζει η ψυχή σου... ηρεμεί! Συχνά σχεδιάζουμε να κάνουμε αυτό και το άλλο και το παρ'άλλο, όμως τελικά όλα πρέπει να τα αφήνουμε στη τυχαία απόφαση που πήρα εχθές και αυτή που ίσως να πρέπει να πάρω αύριο και μεθαύριο.

Για μένα τα Χριστούγεννα είναι γιορτή με τις πιο όμορφες αναμνήσεις που ποτέ δεν θα ξεχάσω και πάντα θα τις αναζητώ όταν χρειάζεται.


Μερικές φορές μάλιστα εύχομαι να ήμουν μικρή. Να περίμενα τη barbie κομμωτήριο ή αυτή που πηγαίνει συνέχεια σούπερ μάρκετ. Να βγαίνω στη βεράντα και να κοιτάω ψηλά για να δω αν προσγειώθηκε στη καμινάδα ο Άγιος Βασίλης. Να τρώμε γεμιστό κοτόπουλο γρήγορα μήπως και κόψουμε νωρίτερα τη βασιλόπιτα και συμβούν και όλα τα υπόλοιπα πιο γρήγορα. Τα μπισκότα να στέκονται μπροστά στο τζάκι με γάλα και καρότα. Να έχω αυτή τη λαχτάρα να ξυπνήσω και να δω αν μου έφερε το παιχνίδι που του είχα ζητήσει κάτω απ'το δέντρο ή στο προσκέφαλο μου και να δω τα μπισκότα μισοφαγωμένα, μιας και ο Άγιος δεν προλαβαίνει να τα φάει ολόκληρα. Όπως μου έλεγε η μαμά μου. Να τους βλέπω όλους πιο αγνά... πιο χαρούμενους!


Εύχομαι να σας βρει η νέα χρονιά με υγεία και αγάπη :)

call me...

Τα τελευταία χρόνια που ζω μακριά από τους αγαπημένους μου ανθρώπους έχω διαπιστώσει πολλές φορές πόσο μεγάλη είναι η δύναμη της φωνής. Πόσο μάλλον όταν αυτή έρχεται από ένα άψυχο κουτί... που ίσως παίρνει μια βαθιά ανάσα ζωής έτσι. Ένας ήχος που όλα τα ηρεμεί, όταν έχεις την ανάγκη κάπου οικεία να πεις αυτό που κάποιοι άλλοι δεν θα καταλάβαιναν. Να γεμίσει ακόμα, τις πιο βαρετές σου μοναξιές με την αίσθηση μιας δεύτερης κούπας καφέ δίπλα σου... 

Πέρσι τη χρειάστηκα περισσότερο από ποτέ...

πάνω που ένιωθα πως δεν μπορώ να κολυμπάω άλλο και λίγο πριν "βουλιάξω", άκουγα την πιο λατρεμένη φωνή. Εκείνη που οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ήταν εκεί, που ανέβαζε τους χτύπους της καρδιάς μου και υπέμενε.

Ακόμα την ακούω. Ακόμα ανεβάζει τους χτύπους και δείχνω υπομονή και επιμονή σε αυτή την αγκαλιά που.... ακόμα είναι μακριά! γιατί αξίζει....

"κ όλο λέω πως θα αντέξω....

....ντύνομαι και βγαίνω έξω"

Σήμερα μια πολλή άσχημη μέρα, μετά από τόοοοσο καιρό... ηρεμίας. Όλο λέω ότι έχω φτάσει στα όρια της αντοχής μου, αλλά μάλλον αυτή θέλει διαρκώς να με εκπλήσσει! Και δεν θα κάτσω να σου κλαφτώ 'αγαπητέ περαστικέ'... γιατί σε λίγο σκοπεύω να παίξω στη παράσταση: "δεν τρέχει τίποτα"

χωρίς λόγια*

*μόνο αφιερωμένο (ξανά...)

....και όπως θέλω θα ντυθώ!

Ξέρεις κάτι;

Θέλω να υποδεχτώ τον χειμώνα. Μέσα σε μια σκόνη μιζέριας και ανασφάλειας, θέλω να ορκιστώ πως τίποτα δεν θα μου χαλάσει τη διάθεση... μα φοβάμαι μήπως μέχρι το πω, πέσουν οι μάσκες.

Να φορέσω τα καλά μου και ας μην πάω κάπου επίσημα, αρκεί που θα είναι κάποιος εκεί, που του έχω εμπιστευτεί τη χαρά και την αισιοδοξία μου. Αυτή που έχει μείνει. Να με περιμένει και να ακουμπήσει το χέρι, να στηρίξει όλα τα άσχημα, τα όμορφα να μπορώ να τα αφήσω στη τύχη....
Διαβάζω εδώ και εκεί και δεν μπορεί ....κάπου λέω, θα βρίσκεται μια έντιμη υπόσχεση. Μένω μόνο στις σελίδες εκείνες που σε συμβουλεύουν "πώς να υποδεχτείς ομαλά τον δύσκολο χειμώνα" (και όχι απο πλευράς "μέτρων") 

Να πάρεις αυτό και το άλλο, να μάθεις την τέχνη του αναγκαίου πια "do it yourself" και να ετοιμάζεις που και που μια κούπα ζεστό καπουτσίνο που θα πίνεις με δύο ή με τρεις καλές σκέψεις, αν όχι με την παρέα των αγαπημένων σου. Να φορέσεις το μεγάλο σου χαμόγελο και αν χρειαστεί να το κολλήσεις γερά μέχρι να νιώσεις δυνατός. Να έχεις κρυμμένες και άλλες λίγες εναλλακτικές στο συρτάρι του γραφείου σου για κάθε ενδεχόμενο... Πόσα ακόμα tips να στριμώξω στην -κάθε μέρα της ατζέντας;

Μερικές φορές η "επιφάνεια" αρκεί να σε στολίσει. Ήθελα να ρωτήσω διακριτικά. Ίσως αν έκλεινες το μάτι σε ότι μπορεί έστω και πρόσκαιρα να σου φτιάχνει το κέφι, να βοηθούσε. Κάπως έτσι και με άλλες χιλιάδες σκέψεις για πράγματα που έχω και θέλω να κάνω....

Θα Σε Καλωσορίσω Χειμώνα!