love me if you... dare!

Όταν μικρή μου μιλούσαν για το πως διαμορφώνεται στον χρόνο μια σχέση και πόσο δυνατή φτάνει να γίνεται... ίσως και να μην τους έπαιρνα όσο σοβαρά ήθελαν. Δεν έχω φτάσει πουθενά αλλά είναι σαν να παίρνω μικρές δόσεις απ' το "ταξίδι". Οχι μόνο γιατί τώρα το ζω, αλλά γιατί κάτι με "ξύπνησε" ή με ηρέμησε.. και είπε: "απόλαυσε το!" Βρίσκω πια τον εγωισμό, όχι κακό αλλά "μικρό" στα τόσα μεγάλα που μπορεί να σου προσφέρει το συναίσθημα.... να αγαπιέσαι! 

"το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του ανθρώπου που αγαπάει είναι ότι αγαπάει τον εαυτό του. […] Δε μιλάω για το χάιδεμα του εγώ μας. […] μιλάω για τον άνθρωπο που συνειδητοποιεί, ότι δεν μπορείς να δώσεις παρά αυτό που έχεις και γι’ αυτό καλά θα κάνεις να προσπαθήσεις όσο μπορείς ν’ αποχτήσεις κάτι. [.....] Ο μοναδικός λόγος που έχεις κάτι είναι για να το δίνεις" Πάολο Κοέλο

"όταν αγαπάς ,κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου.
Κι ομως πρέπει να ρισκάρεις, γιατι η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε. 'Οποιος δεν ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε ,δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορει ν'αποφεύγει τον πόνο και την λύπη ,αλλα δεν μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζεί και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του" Λεό Μπουσκάλια

Καλό μου βραβείο!

Πριν καιρό είχα πάρει δύο βραβεία από την Μικρή μεγάλη όμως πέρα από το πολύ όμορφο ιστολόγιό της δεν την είχα ευχαριστήσει εδώ. Φυσικά ανταποδίδω για το ρόζ της σύννεφο!

Εχθές "βραβεύτηκα" ξανά (με τιμές και κόκκινα χαλιά) από το ιστολόγιο myStickland! Νιώθω σαν να με βράβευσε το "παιδί" μου (που δεν έχω φυσικά) και δεν ήξερα πως θα το κάνει. Promise! Θα σου εξηγήσω άλλη φορά γι'αυτό. Ωστόσο μέχρι τότε... γιατί δεν κάνεις μια επίσκεψη;

το παιχνίδι (παύλα) -βραβείο έχει και κανόνες. Να πεις 7πράγματα για σένα...

τελευταία ταυτίστηκα πολύ με τον εξής στίχο "όσο με γνωρίζω... μοιάζω, με όποιο καθρέφτη σπάζω" και που αυτή τη στιγμή ακούω στην υψηλότερη ένταση του pc. να μη σου κρύψω βέβαιως τη συνήθεια μου όταν δεν είμαι καλά, να τραγουδώ και να χορεύω όπως έκανα μικρή.δεν μ'αρέσει να μου βάζεις "ταμπέλες", ωστόσο μπορώ να καταλάβω αν θα επικοινωνήσω με κάποιον απο την ενέργεια που θα μου βγάλει στην πρώτη "επαφή". Μπορώ επίσης για ώρες να μιλάω για τα πράγματα που μας κάνουν αισιόδοξους, έχω πολλά στο πρόχειρο. Ίσως να το έχεις καταλάβει αλλά βαριέμαι εύκολα να βλέπω τα ίδια και τα ίδια αλλά αυτό με έχει βγάλει απο δύσκολες καταστάσεις, πηγαίνοντας με παρακάτω...

όταν μου δείξεις εμπιστοσύνη θα έχω 'διπλή ευθύνη' να ανταποκριθώ σε αυτό που μου έχεις ζητήσει ενώ κρυφά θέλω να πιστεύω ότι θα μπορέσω να συνδυάσω πολλούς δημιουργικούς και διαφορετικούς κλαδους στο εργασιακό μέλλον που με περιμένει..

Αν και τώρα πρέπει να δώσω το βραβείο σε 15 μπλόγκερς, νομίζω πως πάλι θα το δώσω σε όσους με παρακολουθούν!

Τα Φιλιά Μου Σε Όλους!

Happy.. moments!

Τα δεύτερα γενέθλια που περνάω σε έδρανο του αμφιθεάτρου αμφιταλαντευόμενη, αν πρέπει να παρατήσω το γραπτό ή τον καθηγητή σύξυλο και να πάω να το γιορτάσω. Μα τι λές; Ξέχασες πως είσαι αναποφάσιστη και πως ό,τι αρχίζεις δεν το παρατάς;

Πέρσι κόπηκα στο μάθημα... φέτος τι λες;
Πέρσι γιόρταζα έκλαιγα όλη μέρα.. φέτος, με διαπέρασε η αισιοδοξία.. της νέα ηλικίας (καθώς είναι νωρίς να μιλήσω για τη σοφία της  ;) ). Με χαρά πάντως θα υποδεχτώ το νέο μου έτος και -ίσως σου πάει καλύτερα, σκέφτεσαι. Γιατί όχι; λέω εγώ..
Ότι θέλει, ας προκύψει!

Μέσα σε ένα χρόνο άλλαξαν πολλά και αν δεν υπήρχε και αυτός ο χώρος δεν θα καταλάβαινα πόσο άλλαξα και εγώ. Πήρα μέχρι στιγμής ωραίες χαρούμενες ευχές από αγαπημένους ανθρώπους! Ακούω την ευχή σου και ετοιμάζομαι να σβήσω το κεράκι γιατί παραμένει μετέωρο, αν θα σβήσω πραγματική τούρτα!

come away with... me!

Περνώντας με τα βιβλία στο χέρι το στενό δρομάκι ακουγόταν από ένα σταματημένο αμάξι στο φανάρι του κεντρικού δρόμου, ένα ιταλικό τραγούδι που με την εικόνα του μπαλονιού, που όσο πλησίαζα μεγάλωνε, έδενε απόλυτα.

Αν μου ζητούσες να ζωγραφίσω το "όνειρο" θα σχεδίαζα ένα μεγάλο χρωματιστό μπαλόνι. Στη σκέψη του πόσο ελεύθερο είναι αλλά και πόσο εξαρτημένο από σένα... μπορώ να κοιτάω για ώρα που θα πάει αν το αφήσω απ'τα χέρια μέχρι τελικά να βρω άλλο.

Ήταν μια τεράστια σιδερένια μπάλα που ισορροπούσε για λίγο το φορτίο ενός γερανού. Από μακριά έμοιαζε με μπαλόνι που γλίστρησε απ'τα χέρια κάποιου.

Γαμώτο, αυτό ήταν ένα ακόμα όνειρο!

Ο δρόμος.. είχε τη δική του ιστορία!

Μου έχει λείψει πολύ..

Να σου έχω πει πως θα έρθω και εσύ να με περίμενες απο νωρίς στην εξώπορτα αλλά και τις φορές που δεν σου είχα πει να γίνονταν όλα, σαν να περίμενες πως θα έρθω!
Ο δρόμος που είχα διανύσει αμέτρητες φορές.. ακόμα και με τα μάτια κλειστά, ακόμα και όταν μου φαινόταν ατελείωτος και που κάθε φορά φορτιζόταν με διάφορα συναισθήματα. Άλλοτε φόβου, αγωνίας και άγχους και άλλοτε με ανάλαφρη διάθεση, έρωτα και βαθιά επιθυμία να σε δω και ας μην έχω αρκετό χρόνο να ασχοληθώ μαζί σου, αρκούσε που θα σε είχα γύρω μου να με κοιτάζεις και να με διακόπτεις ενώ θα διαβάζω. Αρκούσε που θα με είχες εκεί και που με καμάρι θα έλεγες στους φίλους σου "ποιά σε επισκέφτηκε".
Δεν είναι μελαγχολία αυτό που διαβάζεις, μόνο βαθιά νοσταλγία να το ξαναζήσω έστω για λίγο..
Πόσες φορές μου έχει περάσει απ'το μυαλό εκείνος ο δρόμος που πλέον δεν υπάρχει λόγος να κάνω.
Και πόσες άλλες όταν περνάω τυχαία απο κάτω, η καρδιά μου σφίγγεται!
Σκέφτομαι: πρέπει να "εκμεταλλευόμαστε" στο έπακρο μερικά πράγματα και ανθρώπους.. γιατί πολύ εύκολα τα χάνεις και μετά η καθημερινότητα στερείται αυτή τη σιγουριά που άλλοτε σε κουράζει μα τώρα θες λίγη ακόμη και ας την ξαναπείς "ρουτίνα"!

Να σε κοιτάξω μια φορά ακόμα και να σου πω πόσο σε είχα αγαπήσει και οτι μπορεί ποτέ να μην μου δίδαξες κάτι το φοβερό, μα έχω πάρει πολλά απο το "τίποτα" σου!!!!
*δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πράγματα που με συνδέουν με εκείνη την εικόνα!