Happy.. moments!

Τα δεύτερα γενέθλια που περνάω σε έδρανο του αμφιθεάτρου αμφιταλαντευόμενη, αν πρέπει να παρατήσω το γραπτό ή τον καθηγητή σύξυλο και να πάω να το γιορτάσω. Μα τι λές; Ξέχασες πως είσαι αναποφάσιστη και πως ό,τι αρχίζεις δεν το παρατάς;

Πέρσι κόπηκα στο μάθημα... φέτος τι λες;
Πέρσι γιόρταζα έκλαιγα όλη μέρα.. φέτος, με διαπέρασε η αισιοδοξία.. της νέα ηλικίας (καθώς είναι νωρίς να μιλήσω για τη σοφία της  ;) ). Με χαρά πάντως θα υποδεχτώ το νέο μου έτος και -ίσως σου πάει καλύτερα, σκέφτεσαι. Γιατί όχι; λέω εγώ..
Ότι θέλει, ας προκύψει!

Μέσα σε ένα χρόνο άλλαξαν πολλά και αν δεν υπήρχε και αυτός ο χώρος δεν θα καταλάβαινα πόσο άλλαξα και εγώ. Πήρα μέχρι στιγμής ωραίες χαρούμενες ευχές από αγαπημένους ανθρώπους! Ακούω την ευχή σου και ετοιμάζομαι να σβήσω το κεράκι γιατί παραμένει μετέωρο, αν θα σβήσω πραγματική τούρτα!

come away with... me!

Περνώντας με τα βιβλία στο χέρι το στενό δρομάκι ακουγόταν από ένα σταματημένο αμάξι στο φανάρι του κεντρικού δρόμου, ένα ιταλικό τραγούδι που με την εικόνα του μπαλονιού, που όσο πλησίαζα μεγάλωνε, έδενε απόλυτα.

Αν μου ζητούσες να ζωγραφίσω το "όνειρο" θα σχεδίαζα ένα μεγάλο χρωματιστό μπαλόνι. Στη σκέψη του πόσο ελεύθερο είναι αλλά και πόσο εξαρτημένο από σένα... μπορώ να κοιτάω για ώρα που θα πάει αν το αφήσω απ'τα χέρια μέχρι τελικά να βρω άλλο.

Ήταν μια τεράστια σιδερένια μπάλα που ισορροπούσε για λίγο το φορτίο ενός γερανού. Από μακριά έμοιαζε με μπαλόνι που γλίστρησε απ'τα χέρια κάποιου.

Γαμώτο, αυτό ήταν ένα ακόμα όνειρο!

Ο δρόμος.. είχε τη δική του ιστορία!

Μου έχει λείψει πολύ..

Να σου έχω πει πως θα έρθω και εσύ να με περίμενες απο νωρίς στην εξώπορτα αλλά και τις φορές που δεν σου είχα πει να γίνονταν όλα, σαν να περίμενες πως θα έρθω!
Ο δρόμος που είχα διανύσει αμέτρητες φορές.. ακόμα και με τα μάτια κλειστά, ακόμα και όταν μου φαινόταν ατελείωτος και που κάθε φορά φορτιζόταν με διάφορα συναισθήματα. Άλλοτε φόβου, αγωνίας και άγχους και άλλοτε με ανάλαφρη διάθεση, έρωτα και βαθιά επιθυμία να σε δω και ας μην έχω αρκετό χρόνο να ασχοληθώ μαζί σου, αρκούσε που θα σε είχα γύρω μου να με κοιτάζεις και να με διακόπτεις ενώ θα διαβάζω. Αρκούσε που θα με είχες εκεί και που με καμάρι θα έλεγες στους φίλους σου "ποιά σε επισκέφτηκε".
Δεν είναι μελαγχολία αυτό που διαβάζεις, μόνο βαθιά νοσταλγία να το ξαναζήσω έστω για λίγο..
Πόσες φορές μου έχει περάσει απ'το μυαλό εκείνος ο δρόμος που πλέον δεν υπάρχει λόγος να κάνω.
Και πόσες άλλες όταν περνάω τυχαία απο κάτω, η καρδιά μου σφίγγεται!
Σκέφτομαι: πρέπει να "εκμεταλλευόμαστε" στο έπακρο μερικά πράγματα και ανθρώπους.. γιατί πολύ εύκολα τα χάνεις και μετά η καθημερινότητα στερείται αυτή τη σιγουριά που άλλοτε σε κουράζει μα τώρα θες λίγη ακόμη και ας την ξαναπείς "ρουτίνα"!

Να σε κοιτάξω μια φορά ακόμα και να σου πω πόσο σε είχα αγαπήσει και οτι μπορεί ποτέ να μην μου δίδαξες κάτι το φοβερό, μα έχω πάρει πολλά απο το "τίποτα" σου!!!!
*δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πράγματα που με συνδέουν με εκείνη την εικόνα!

..συγκοινωνούντα δοχεία!

Δεν θα σταματήσω να πιστεύω σε εκείνη τη μυστήρια σκόνη. εκείνη που σε κάποιους μοιράζεται η ίδια για να ταιριάξουν τελικά οι "ψυχοσυνθέσεις" τους και κάποιους άλλους τους απωθεί. δεν θα σταματήσω να σκέφτομαι τους ανθρώπους αυτούς που η επικοινωνία μας είναι πέρα από τη δύναμη των πέντε αισθήσεων. δεν θα σταματήσω να ορκίζομαι σε όσους μας "ενώνει" μια βαθιά αγάπη, τόση που όταν έχουν εκείνες τις γκρίζες σκέψεις, μου μεταφέρουν αμέσως την φόρτισή τους χωρίς απαραίτητα να έχουμε πει πολλά προηγουμένως. δεν θα σταματήσω να θυμάμαι πως αισθάνθηκα ακριβώς αυτό που αισθάνθηκε την στιγμή εκείνη. η καρδιά μου χτυπούσε και δυνάμωνε στην προσπάθεια να καταπιεί το έντονο συναίσθημα που σιγόβραζε μέσα της. αμέσως αναζήτησα το πιο χαζό αστείο. μόνο η χροιά φάλτσαρε για λίγο. ουφ! ..την ίδια ώρα -παράλληλα που προσπαθούσα να μεταφέρω την αποφόρτιση μου, είπε: εντάξει καλά είμαι! ..ένιωσα τόσο "απόλυτα δεμένη" μαζί του.. η ατμόσφαιρα μολύνθηκε απο πιεσμένες σκέψεις και πάλι καθάρισε υπό το φως των αστεριών και μια σφικτής αγκαλιάς.

..και θα σε κεράσω ένα παγωτό!

Όσο και αν περνάω απο γνωστά σημεία καθημερινά αλλά και απο άλλα που μόλις συναντώ, το κεφάλι μένει πάντα προσκολλημένο προς τις εικόνες που περνούν γρήγορα μπροστά απ'τα μάτια μου. Λες και κάποιος με πιέζει κάθε φορά να δω όσα περισσότερα μπορώ. Μέσα απ'το τζάμι. Του αυτοκινήτου, του τρένου, του λεωφορείου. Ίσως και να μην είμαι καλή συνοδηγός, συνταξιδιώτισσα ή ακόμα μπορεί και να μη γίνω η πιο προσεκτική οδηγός μελλοντικά. Όμως άσε με και μη μου μιλάς όταν θα 'σαι δίπλα μου. Αν είσαι ξένος. Αν είσαι φίλος απόλαυσε τα λίγα λεπτά οικειότητας και απόλυτης.. σιωπής.
Μη κοιμηθείς εσύ οδηγέ, μόνο οδήγα χαλαρά με ωραία μουσική.. Μερικές φορές ίσως και να σε ρωτήσω αν βαρέθηκες που αφαιρούμαι. Η απάντηση συνήθως είναι αυτή που θα περίμενα.
Δεν είναι τυχαίο που στο δρόμο κάνω τις καλύτερες σκέψεις..
Καληνύχτα!