Ένα υπέροχο πλάσμα..

Με θυμάμαι
..να τρέχω γύρω απο τα σπίτια και να κρύβομαι απ το μικρό σκυλάκι που εκείνο το πρωί βρέθηκε μπροστά μου. Αργοπορημένη και αλαφιασμένη έφτασα στο Δημοτικό αφού για ώρα έφερνα βόλτες μέχρι που κάποιος με άκουσε και με βοήθησε να "ξεφύγω".
Αυτά περνούσα με όποιο συναντούσα, ώσπου μας χάρισαν το πρώτο μας σκυλάκι. Δεν είχε σημασία που δεν είχε μια ξεχωριστή ράτσα, σημασία είχαν τα μελί του μάτια συνδυασμένα απόλυτα με το μελί του τρίχωμα και το μικροσκοπικό του μέγεθος. Αγαπησιάρικο, τρελό και πάντα όρεξη για αγκαλιές. Μας κοιτούσε πότε με παραπονιάρικα μάτια και πότε σαν να απορούσε.. Ζητούσε απλά πράγματα και ήταν όπως και όλα τους, γεμάτο αγάπη έτοιμο να τη δώσει, απλώνοντας το χέρι μας φιλικά προς το μέρος του.
Ήθελε δύο τρία αγγίγματα για να πέσει ξερό στα σκαλοπάτια ή στα πόδια μας. Λίγος θόρυβος και πάλι όρθιο και πάλι χάδι και ύπνος στο πιο πάνω σκαλοπάτι. Ένα βράδυ κλαίγοντας πήγα στη μαμά. Μόλις το είχα αποκοιμήσει και φεύγοντας απ το σπίτι του, σηκώθηκε και άρχισε να γρατσουνά τη πόρτα με λυγμούς που μου σπάραζαν τη καρδιά.
Η μαμά μου αφού σταμάτησε να γελάει με καθησύχασε..
..και απο τότε έμαθα!
Μιλούσα μαζί του όπως θα έκανα σε κάποιον φίλο, ενώ όσο μεγάλωνε, μεγάλωναν και οι συζητήσεις μας. Τόσο ήρεμο, τόσο εξημερωμένο. Δεν έχει σημασία η συνέχεια όσο αυτά που έχω πάρει απο την πρώτη μου επαφή..

 *Πρόσφατα σε ένα ταξίδι, μου κρατούσε παρέα ένα μικρό κουταβάκι στο πίσω κάθισμα. Στην αρχή με επεξεργαζόταν, αλλά πολύ γρήγορα άρχισε τα παιχνίδια.

**Ανυπομωνώ κάποτε να έχω ένα. Είναι απίστευτα πλάσματα!

***το όνομά του ήταν Φρέντυ ☺

****τα πιο ωραία ..χαρίζονται! 

..as long as you stand, stand by me :)

Νιώθω συγκινημένη. Μετά απο ένα (το πρώτο) όμορφο τριήμερο. Μάλλον περισσότερο απο χαρά. Μέσα στις διάφορες ατυχίες και σκούρες ημέρες, ευγνωμονώ τον Θεό που κάποτε αυτά που ζήτησα τα μάζεψε σε έναν άνθρωπο, στέλνοντάς τον την κατάλληλη, και ας πίστευα πως ήταν η πιο ακατάλληληστιγμή. Τον ευγνωμονώ και για έναν ακόμη λόγο. Που έχω απόλυτη συνείδηση. Μερικές φορές φοβάμαι και απορώ αν συμβαίνει σε μένα ή σε κάποιον άλλον. Κι υποστηρίζω με όλη μου τη πίστη πια ότι "τα πιο ωραία πράγματα έρχονται εκεί που δεν το περιμενεις" Ναι. Μάλιστα τότε και μόνο τότε. Όταν πια τα έχεις ξεχάσει.
Στη ζυγαριά (σαν ζυγός που είμαι) βρίσκεται σε όλα εκείνος και κάτι άλλο. Πάντα βγαίνει ο ελαφρύτερος και ανεβαίνει. Και ξέρεις γιατί? γιατί πάντα με προτρέπει να κοιτάξω πρώτα το κάτι άλλο και στο τέλος να κάνω αυτό που θα με ευχαριστήσει περισσότερο.
Πριν λίγες μέρες σκεφτόμουν οτι θα θελα να κάνει -κάτι.. αυτό το κάτι που λέγεται "το κάτι παραπάνω" για να με 'πεισμώσει' να τον αγαπήσω ακόμα πιο πολύ. Δεν του το είπα και δεν παραπονέθηκα. Ως διαμαγείας όμως συνέβη. Όχι, δεν συνέβη.. το έκανε να συμβεί. Και ως φυσικό επόμενο η ανασφάλεια μετατράπηκε σε ακόμα πιο μεγάλη επιθυμία και υπενθύμηση στην αντοχή -να αντέξει.. μόνο γιααααα άλλο λίγο!

..you have to be your own hErO --sometimes!

Όταν ο κόσμος μοιάζει γκρίζος και μικρός  όταν πιστεύεις πως σε ξέχασε ο Θεός όταν ο πιο καλός σου φίλος είναι εχθρός

όταν φοβάσαι να 'σαι διαφορετικός

άκου μονάχα την καρδιά
Όταν ο δρόμος μοιάζει να 'ναι ατέλειωτος κι ο καιρός για πάντα μελαγχολικός  όταν μέσα στο πλήθος νιώθεις μοναχός κι όταν δεν κάνεις ούτε πίσω ούτε μπρος

άκου μονάχα την καρδιά

Κι όλα μαγικά θα φτιάχνονται
όλα είναι μες στο μυαλό
κι όταν όλα γύρω χάνονται
θα 'μαι εκεί για σένα εγώ
Όταν ο κόσμος σε τρομάζει συνεχώς   όταν ξυπνάει ο πιο κακός σου εαυτός όταν για σένα δεν υπάρχει θησαυρός  κι όταν ο κάθε λογικός είναι τρελός..
άκου μονάχα την καρδιά
Κι όλα μαγικά θα φτιάχνονται! 

Ηλιοβασίλεμα.. της διπλανής πόρτας!

Η καλύτερη καθημερινή θέα! #nofilters

Γιατί αν δεν παινέψεις το μπαλκόνι σου, θα πέσει να σε πλακώσει..

Mr green: ♥

θυμάστε αυτό το περίεργο ανθρωπάκι?
Είναι το μόνο που του φυτρώνουν πράσινα μαλλιά και η τύχη του εξαρτάται αποκλειστικά απο εμάς!
Μου θυμίζει καλοκαίρακι, δευτέρα ή τρίτη δημοτικού. Συνέχεια υπενθυμίζαμε ο ένας στον άλλο να το ποτίζει "πήγαινε εσύ και μπορεί να βγάλει νωρίτερα τα μαλλάκια του" μου έλεγε η μαμά. Η μόνη έγνοια μου ήταν αυτό. Το φροντίζαμε σαν τρελοί. Σαν να ήταν το κατοικίδιο μας.
Φεύγοντας για διακοπές εκείνο το καλοκαίρι, ξεχάσαμε να το πάρουμε και γυρνώντας.. είδαμε το παράπονο στο πρόσωπό του. Και στα μαλλιά του. Μύριζε αφόρητα και είχε γίνει ένα καραφλό γλαστράκι.
Μετά απο καιρό είχαμε προσπαθήσει να φτιάξουμε άλλο. Ούτε καν πως λέγεται θυμάμαι και έτσι δεν μπόρεσα να βρω μια άκρως αντιπροσωπευτική του φωτογραφία. Αν θυμάται κάποιος από εσάς, ας μου πει!
Σκέφτηκα να φτιάξω μόνη μου τώρα που θα πάω σπίτι μου. Ίσως ζήσω ξανά εκείνα τα παιδικά συναισθήματα..

Καλό σας βράδυ!