ετοιμάζω ταξίδι...

Λίγο πριν με νανουρίσει το "πάπλωμα" (και με σκεπάσει) άκουσα το παρακάτω τραγούδι. Για ακόμη μια φορά... εικόνες και αναμνήσεις με περιτριγύρισαν.
Καλοκαίρι β' λυκείου, κάτω στο σπίτι 'του παππού' (χωρίς τον παππού κλαψ),  νέος αέρας, "μοσχοβολισμένο" και απογευματάκι. Σχεδόν σούρουπο, στο λευκό τραπεζάκι με τα λουλούδια. Κάπου εκεί σφινωμένη να βρίσκομαι με ένα σωρό τετράδια, χρωματιστά στυλό, ποστ ιτ και φωτοτυπίες πότε έκθεσης, πότε λατινικών.. πότε αρχαία φιλοσοφία (αγαπημένη) και δίπλα η τηλεόραση ανοιχτή να ακούγεται και να μπερδεύει κάπου τη σκέψη μου. Παράλληλα η μουσική να παίζει κάποιο ρυθμό πίσω μου. Πόσα απογεύματα πέρασαν ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Πόσα ευχόμουν να βρεθώ κάπου μακρία. Να τρέξω να ετοιμάσω τη γαλάζια βαλίτσα με τα ροδάκια και να τη σύρω για το "όπου..."
Οι σκέψεις ταξίδευαν. Ξαναγυρνούσαν και πάλι ταξίδευαν. Σε εκείνα που μπορούσαν. Στην ιδεατή πολιτεία του Πλάτωνα και στις τρόπους πειθούς. Πώς να πείσω το μυαλό μου! Ανέβαιναν πάνω κάτω και "όργωναν" τη παραλία και τις βόλτες στο μυαλό μου. Μέχρι να βάλω το αγαπημένο μου τζιν και να βγω. Περίεργο καλοκαίρι που πάντα θα έχω στις αναμνήσεις μου. Συνέχεια θα το συνδέω με εικόνες και μουσικές για να το έχω "φυλαγμένο" κάπου. Πέρασε κι αυτό για να φτάσω εδώ που είμαι σήμερα. 

ΕΤΟΙΜΑΖΩ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΑΧΑ ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΣΟΥ....

υγ: δεν θέλετε να γεμίσετε τη βαλίτσα σας ακούγοντάς το?

♥ κουαξ! κουαξ!

Το τραγούδι αυτό μου φέρνει πολλές σκέψεις κάθε, μα κάθε φορά που το ακούω..

Τώρα που στεγνώσανε τα δάκρυα στα μάτια μου

τώρα που έμαθα μονάχος,να περνώ τα βράδια μου...

____________________

Να πας στου Θεού την ευχή

Δεν θα κάνεις κομμάτια εσύ την ψυχή μου...

Δεν θα νιώσεις στα χείλη σου εσύ,το φιλί μου !!!

Δεν θα είσαι η όμορφη σκέψη στο νου μου      ✩    θα 'σαι πάντα βατράχι του παραμυθιού μου

Κ ζήσαν αυτοί καλά.... κ εμέις? ξανά απ' την αρχή

να διαλέξουμε κάποιο παραμύθι.

Μια φορά κ ένα καιρό,

τα παραμύθια μου αντέχαν,τώρα δεν αντέχω εγώ..

(ουπς!!!αυτό είναι από άλλο τραγούδι)

υγ: σαν πολλά βατράχια δεν μαζεύτηκαν ? (ακόμα και στα καλτσάκια μου..)

Ταν! ταααν!

Ήθελα από καιρό να μιλήσω για ανθρώπους που αποτελούν την έμπνευσή μου.

Μάλιστα τους έχω χωρίσει σε κατηγορίες. Νοητά (ακόμα).
Σε αυτούς που δεν γνωρίζω προσωπικά, αλλά διαβάζω, βλέπω και ακούω, σε εκείνους που ξέρω καλά και κινούνται γύρω μου και σε κάποιους άλλους που κάποτε (μια φορά κι έναν καιρό) ήταν οι εμπνευστές μου.
Εμπνευστές- ιδέες. Που τις έχω μέσα μου, κάποτε διασταυρώνομαι μαζί τους και κάποτε πάλι χωρίς κόπο ριζώνουν βαθιά. Ακόμα κι εκείνοι και οι ιδέες κάποια στιγμή κουκουλώνονται από άλλες. Πιο αληθινές τη δεδομένη στιγμή. Που καλύπτουν περισσότερα κομμάτια της σκέψης μου.
Από τη μία λοιπόν βρίσκονται εκείνοι που διαβάζοντας -ακούγοντας -βλέποντάς τους και με μία μόνο λέξη τους θες να πάρεις ένα χαρτί και στυλό και να αρχίσεις να κατεβάζεις απ΄τα συρτάρια της σκέψης σου ο,τι υπάρχει. Δεν χρειάζεται να ψάξεις και πολύ. Γιατί απλώς έχεις βρει κάτι πιο δυνατό. Κάποιον που θα εμπιστευτείς το "πίσω μέρος του μυαλού" και εκείνο θα ακολουθήσει. Θα βγει από τα στενά που το έχεις συνηθίσει. Θα βρεις καινούριες λέξεις, νέους προσδιορισμούς και τρόπους να τα εκφράσεις. Μου δείχνουν το δρόμο τους και ξεκινώ τον δικό μου. Έτσι απλά. Από εκεί που τον αφήνω. Σαν φανοστάτες ψυχής. Που θέλει να έχει για να δει πού θα αραδιάσει και πώς θα φορέσει τα 'καλά' της. Γιατί μερικές φορές απλώς θες κάποιον να σε εμπνεύσει πριν ξεκινήσεις τη δική σου πορεία. Αυτές που ψάχνεις το 'κάτι'. Οι άλλοι είναι εκεί, μόνο από εσένα εξαρτάται τι θέλεις να βρεις. 
Κι είναι πάλι και εκείνος που ξέρεις. Της "διπλανής πόρτας". Τις μέρες και τις νύχτες που μοιράζεσαι μαζί του. Μπορεί να γίνει η έμπνευση αφορμή να ξεδιπλώσεις τις σκέψεις σου. Αν τον ακούσεις, αν τον "ψάξεις" λίγο, θα συμβεί. Κι είμαι σίγουρη πια γι αυτό.
Ωστόσο, κάποιοι σταμάτησαν να με εμπνέουν. Ίσως να κουράστηκαν κι οι ίδιοι ή να κουράστηκα εγώ με εκείνους. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά άλλωστε πως αυτές οι 'σχέσεις' κρατάνε για πάντα. Ποιος το ορίζει αυτό! Μια μέρα όμως (σαν όλες τις άλλες) βρίσκω άλλους (και γίνονται ξεχωριστές). Που με εμπνέουν από την αρχή. Συχνά σκέφτομαι ότι αν αρχίζω να σου απαριθμώ εκείνους που αποτελούν πηγή έμπνευσης για μένα, ίσως να μη τους τοποθετήσεις στη λίστα τη δική σου. Γι αυτό το κρατώ (επτασφράγιστο!) μυστικό. Χωρίς λόγο και αποσιωπητικά!
Δεν γνωρίζω... ή μάλλον θα θελα πολύ να μάθαινα από τι εμπνέονται εκείνοι, γιατί μάλλον "καταπίνουν" -γερές δόσεις. Εξαρτάται. Υπάρχει κι αυτό το εξαρτάται. Από το πόσο μπορείς εσύ να δεχτείς τα "ερεθίσματα" που έχει να σου προσφέρει ο οποιοσδήποτε γύρω σου.


υγ: κάτι που έχω συγκρατήσει απο κάποιον που εκτιμώ πολύ κ που επαναλαμβάνει συχνά (στα κείμενά του) είναι "[...]να γράφεις όπως μιλάς..."

Αλήθεια,

ΥπΆρΧοΥν  ΆτΟμΑ πΟυ ΣαΣ εΜπΝέΟυΝ ???? :)

 

Χρόνια πολλά μαμά!

"Τι ωραία που τα λέει" είπα όταν άκουσα αυτό το τραγούδι πριν από λίγο. Έτσι λόγω της ημέρας το αφιερώνω στη μάμα μου αλλά και σε όλες τις μανούλες που αγαπούν τα παιδιά τους!

"Το Γλυκό Μου Το Παιδί!!!"

Κι αν αυτή γιορτάζει και δώρο δεν της πήρα ✔

κι αν μ' αγαπάει κι εγώ την τυραννώ ✔

κι αν πολλά μου δίνει και λίγα μου ζητάει,εγώ ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ...

Κι αν μ' έχει γεννήσει κι είμαι 1,60 

κι αν της φωνάζω που είμαι κοντός

κι αν καμμιά φορά στο σπίτι δεν τρώω

έτσι κι αλλιώς... εγώ ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ

Ένα δώρο σε μια όμορφη γυναίκα

που χει κάνει το πιο ωραίο παιδί της χαρίζω

κι αν δακρύζω δε μ' αρέσει

είναι πολλή

η αγάπη που χει δώσει

Μα το ωραίο της παιδί ✔ δε θα τη προδώσει ✔

πριν παλαβώσει θα της πει σ' αγαπώ

κι αυτή θα το φιλήσει και θα πει

-το γλυκό μου το παιδί-

 Κι αν το δωμάτιο μου είναι αχούρι (για μένα σίγουρα λέει εδώ)

κι αν καμμιά φορά φέρνω κακούς βαθμούς

κι αν συνέχεια σπάω τα σπυράκια στη μούρη, αυτούς

Ν' ακούς που έχουν μια κιθάρα

και στον κόσμο μια μαμά και την αγαπούν

κι άμα δε μπορούν να της το πουν

της το γράφουν και της το τραγουδούν

Αυτούς που έχουν μια κιθάρα

και στον κόσμο μια μαμά και την αγαπούν

κι άμα δε μπορούν να της το πουν

της το γράφουν σε κασέτα

στ' αυτοκίνητο το βάζουν

Και το πρωί όταν τ' ακούσει

πριν δουλέψει✔ νυσταγμένη ✔✔...✔✔✔ θα σκεφτεί

το γλυκό μου το παιδί !!!

υγ1: ακόμα δεν την έχω πάρει τηλέφωνο, αλλά η αφιέρωση.. αφιέρωση.
υγ2: Χρόνια πολλά ξανά και στην δική μου ιδιαίτερα, που δεν θα την άλλαζα με τίποτα!
υγ3: να χαίρεστε τις μανούλες σας και οι μανούλες τα παιδάκια τους :)

Το Τρένο Της Ζωής !!!

Πριν από πολύ καιρό μου είχαν στείλει σε email κάποιο κείμενο. Αφού έφτιαξα ένα βίντεο με πολλές φωτογραφίες απο αγαπημένες στιγμές μου με φίλους, σκέφτηκα να το δημοσιεύσω κι εδώ.
Υπάρχει λοιπόν ένα βιβλίο που παρομοιάζει τη ζωή με ένα ταξίδι με το τρένο. Λέγεται το "τρένο της ζωής"

Η ζωή είναι σαν ένα ταξίδι με το τρένο.

Επιβιβάζεσαι συχνά και αποβιβάζεσαι, υπάρχουν ατυχήματα,

σε μερικές στάσεις ευχάριστες εκπλήξεις

και βαθιά λύπη σε άλλες...

Όταν γεννιόμαστε και επιβιβαζόμαστε στο τρένο, συναντάμε ανθρώπους, για τους οποίους πιστεύουμε ότι θα μας συνοδεύουν σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού: τους γονείς μας.

Δυστυχώς η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Αποβιβάζονται σε κάποια στάση και μας αφήνουν χωρίς την αγάπη, τη στοργή, τη φιλία και τη συντροφιά τους.

Ωστόσο επιβιβάζονται άλλα άτομα, που θα αποδειχθούν πολύ σημαντικά για μας.

Είναι τα αδέρφια μας, οι φίλοι μας

κι αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι που αγαπάμε.

Μερικά από τα άτομα που επιβιβάζονται, βλέπουν το ταξίδι σαν ένα μικρό περίπατο.

Άλλοι βρίσκουν μόνο λύπη στο ταξίδι τους.

Υπάρχουν πάλι άλλοι στο τρένο,

που είναι πάντα εκεί και έτοιμοι να βοηθήσουν αυτούς που τους χρειάζονται.

Κάποιοι αφήνουν στην αποβίβαση μία αιώνια λαχτάρα.

Μερικοί ανεβαίνουν και κατεβαίνουν ξανά κι εμείς, δεν τους έχουμε καν αντιληφθεί

Μας εκπλήσσει, ότι μερικοί από τους επιβάτες,

που αγαπάμε περισσότερο,

κάθονται σε κάποιο άλλο βαγόνι

και μας αφήνουν να κάνουμε μόνοι αυτό το κομμάτι του ταξιδιού.

Αυτονόητα απέχουμε και δεν μπαίνουμε στον κόπο

να τους ψάξουμε και να έρθουμε σε επαφή με το δικό τους βαγόνι.

Δυστυχώς μερικές φορές δεν μπορούμε να καθίσουμε δίπλα τους,

γιατί η θέση στην πλευρά τους είναι ήδη κατειλημμένη...

Δεν πειράζει, έτσι είναι το ταξίδι: γεμάτο προκλήσεις, όνειρα, φαντασία, ελπίδες και αποχαιρετισμούς…αλλά χωρίς επιστροφή.

Λοιπόν, ας κάνουμε το ταξίδι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ας προσπαθήσουμε να βολευτούμε με τους συνταξιδιώτες μας και να ψάξουμε το καλύτερο στοιχείο στον καθένα από αυτούς.

Ας θυμόμαστε ότι σε κάθε τμήμα της διαδρομής ένας από τους επιβαίνοντες μπορεί να έχει πρόβλημα και πιθανόν να χρειάζεται την κατανόησή μας.

Ακόμη κι εμείς μπορεί να βρεθούμε σε δύσκολη θέση και κάποιος να υπάρχει που θα μας καταλάβει.

Το μεγάλο μυστήριο του ταξιδιού είναι

ότι δεν ξέρουμε πότε θα αποβιβαστούμε οριστικά,

όπως επίσης ελάχιστα ξέρουμε για το πότε θα αποβιβαστούν οι συνταξιδιώτες μας, ούτε καν για εκείνον που κάθεται ακριβώς δίπλα μας.

Πιστεύω ότι θα στενοχωρηθώ

όταν κατέβω για πάντα από το τρένο..... Ναι, αυτό πιστεύω.

Ο χωρισμός από μερικούς φίλους που συνάντησα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού

θα είναι οδυνηρός.

Θα είναι πολύ λυπηρό να αφήσω μόνους τους αγαπημένους μου.

Αλλά έχω την ελπίδα,

πως κάποτε θα φτάσουμε στον κεντρικό σταθμό

κι έχω την αίσθηση

ότι θα τους ξαναδώ να έρχονται με αποσκευές, τις οποίες δεν είχαν ακόμα στην επιβίβαση..

Αυτό που με κάνει ευτυχισμένο, είναι η σκέψη,

ότι κι εγώ βοήθησα να πλουτίσουν οι αποσκευές τους και να γίνουν πιο πολύτιμες.

Φίλοι μου, ας προσέξουμε να έχουμε ένα καλό ταξίδι και στο τέλος να δούμε ότι άξιζε τον κόπο.

Ας προσπαθήσουμε να αφήσουμε κατά την αποβίβαση μια κενή θέση πίσω μας, η οποία να αφήσει νοσταλγία και όμορφες αναμνήσεις σ’ αυτούς που συνεχίζουν το ταξίδι.

Σ’ αυτούς, που είναι μέρος του δικού μου τρένου, εύχομαι Καλό Ταξίδι !!!!

υγ: σας το αφιερώνω. Κάθε άνθρωπος που συναντάμε καθημερινά και που μας περνά έστω κάποια στιγμή απο το μυαλό, έχει υπάρξει κι εκείνος με τον δικό του τρόπο στο τρένο μας ή στο να γεμίσουν τις αποσκευές μας!!!

ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ !!!